به همون اندازه که از حرفهای جوندار و عمیق فاصله بگیریم، علاقهمون به مطالب سطحی و بیمغز بیشتر میشه. اگه نگاهمون به زندگی و دنیای اطرافمون داخل چارچوبی منطقی و منسجم نباشه، و یا خیلی فانتزی باشه، اونوقت بیشتر ایدهها و نظراتمون بستگی به این داره که اون روز چطور از خواب بیدار شدیم، از دنده چپ یا راست؟! همین میشه که یه روز در مقابل سختیها و مشکلات و تجربههای تلخمون میریم سراغ پستهایی که میگن خودتو تحویل بگیر، واسه خودت کادو بخر، بیخیال دنیا بشین یه قوه بخور، ملت عشق بخون و بشکن بزن و برقص، یه روزم میریم سمت انزوا و زانوی غم بغلکردن و تو فاز تنهایی غرق شدن!امثال شوپنهاور، وقت و عمر و انرژی خودشونو صرف این کردن که نگاهمون به زندگی، علیرغم زشتیها و زیباییهایی که داره، کمی منطقیتر و عمیقتر از اینی که الان هست بشه و با هر بادی که میوزه، مثل بید نلرزه.کاش میتونستم بیخیالِ ناراحتشدن بعضی از دوستان مجازیام میشدم و خیلی کوبندهتر مینوشتم. کاش این کتاب رو ده سال زودتر میخوندم.

چه حرف مزخرفی، اینکه امروز، روز توئه و قراره کلی اتفاقهای خوب برات بیفته. اینکه امروز خدا و کائنات و کارما و ابالفضل، همه دستبهدست هم دادن تا تو روزت رو بسازی. نه عزیزم! از این خبرها نیست! چارهای جز پذیرش غم و رنج و عدمِ قطعیتها نیست. چارهای جز کنار اومدن و همزیستی با اندوه و تنهایی نیست، اما جنگیدن در این راه هم شیرینیها و زیباییهای خودش رو داره. اصلا قرار نیست همهچیز بر مدار شادی و بشکن و برقص بچرخه و نرسیدن به خواستهها هم حجم تنهایی و اندوهت رو بیشتر و بیشتر کنه. روبی روسی تو فیلم CODA نقش یک جنگجوی اندوهگین رو بهخوبی ایفا کرده؛ کسی که مشکلات خودش رو انکار نمیکنه و متحمل رنج میشه، مبارزه میکنه، خسته میشه، میجنگه، غصه میخوره و در نهایت هم به اون سطحی از موفقیت که «رویایی نبود» میرسه. من عاشق CODA و امیلیا جونز شدم. عالی بود.